Bij sommige fiscale begrippen kun je aan de woorden al aflezen dat het foute boel is.
Wat te denken van het begrip ‘onzakelijke lening’.

Een directeur groot aandeelhouder (dga) leende een bedrag van € 64.000 uit aan zijn B.V. De onderneming was zijn droom en hij wilde er een succes van maken. Omdat hij niet zelf over vermogen beschikte, ging hij iedere keer als hij geld nodig had “met de pet rond” bij vrienden en kennissen. Hij leende dit geld vervolgens door aan de B.V.
De dga had voor deze uitgeleende gelden geen leningsovereenkomst opgesteld en geen zekerheden gevraagd. Er was verder geen aflossingsschema overeengekomen en hij had geen afspraak gemaakt over de te vergoeden rente.
De droom kwam niet uit en de vennootschap ging failliet. Toen wilde de man de lening van € 64.000 ‘afwaarderen’ als terbeschikkingstellingsverlies. Het geld kreeg hij immers niet terug. Door het verlies in mindering te brengen op inkomen van box 1, denk aan salaris, zou de belastingdienst deels meedelen in het verlies, namelijk voor maximaal 52% inkomstenbelasting. De helft van het verlies zou dus op de belastingdienst kunnen worden afgewenteld. De belastingdienst accepteerde het verlies echter niet en Hof Den Bosch was het daarmee eens: er was een onzakelijke lening verstrekt.

Steeds vaker neemt de belastingdienst deze stelling in: ook met bijstelling naar een hogere rente zou geen enkele onafhankelijke derde bereid zijn geweest eenzelfde lening te verstekken (…).
Deze problematiek doet zich voor in gelieerde verhoudingen bij o.a. de dga die een lening verstrekt aan zijn eigen bedrijf, de holding B.V. die een lening verstrekt aan de werkmaatschappij of de holding die een lening verstrekt aan de bedrijfsopvolger zoon of dochter bij verkoop van het bedrijf.

Zorg daarom bij het uitlenen van gelden in gelieerde verhoudingen voor een leningsovereenkomst, een zakelijke rente, aflossingsschema en zekerheden. Of de lening dan zakelijk is weet je feitelijk pas achteraf, als het fout gaat …