Als ik op een snelweg rijd en ik zie een camera hangen dan trap ik automatisch het rempedaal in. Je weet immers niet wat die camera’s allemaal registreren. Een aantal van die camera’s controleert in ieder geval de gereden snelheid. Maar ze ‘kunnen’ ook meer.

Als je als werknemer rijdt in een auto van de zaak dan ‘krijg’ je voor het privé gebruik van de auto een bijtelling. Op dit moment zijn er nog 4 bijtellingscategoriën, variërend van 4% tot 25%. Vanaf 1 januari 2017 is de bijtelling 4% voor nul emissie auto’s en 22% voor de overige auto’s (afgezien van overgangsrecht).

Het loont dus om onder deze bijtelling uit te komen. Grofweg kan dat op 2 manieren. Allereerst door de auto privé te kopen. Dit is vooral interessant voor diegenen die de auto zelf moeten betalen (ondernemers). Ten tweede door een kilometeradministratie bij te houden waaruit blijkt dat op jaarbasis niet meer dan 500 km privé wordt gereden.

 Voor deze tweede methode koos meneer X. Toen de inspecteur de kilometeradministratie opvroeg bleek uit ANPR-apparatuur dat X op locaties was geweest die niet voorkwamen in zijn kilometerregistratie. Volgens de inspecteur voldeed de kilometeradministratie daarmee niet aan de gestelde eisen.

 ANPR staat voor Automatic Number Plate Recognition. De vraag die nu voorligt aan de Hoge Raad is of deze methode inbreuk maakt op de privacywaarborg van artikel 8 EVRM. Als deze camera’s systematisch worden ingezet om ons te volgen en te registreren, zou sprake kunnen zijn van inmenging op ons privéleven. Als aan de andere kant de registratie beperkt blijft tot een kenteken dan hebben we daar op zich niet zoveel last van, denk ik.

Voor meneer X geldt dan gewoon “helaas pindakaas”.