Dit jaar gaan we merken dat de gewijzigde vermogensrendementsheffing in veel situaties geen verbetering is. De heffing gaat uit van veronderstelde rendementen waarvan het nog maar de vraag is of die gehaald worden. Uit het Weekblad Fiscaal Recht een illustratief voorbeeld van deze excessieve heffing.

‘Een ondernemer verkoopt in 2017 op 65-jarige leeftijd zijn onderneming voor een bedrag van € 2.500.000. Na de belastingheffing daarover (stel € 500.000) resteert een opbrengst van € 2.000.000, die dient voor de oude dag van de ondernemer. De ondernemer gaat voor safe en belegt in spaarrekeningen en staatsobligaties. De opbrengst daarvan is gering, zeg 0,5%, dus in het eerste jaar € 10.000. Ervan uitgaande dat de langstlevende van de ondernemer en zijn echtgenote -actuarieel berekend- nog 25 jaar zullen leven, kunnen zij naast het geringe -en door de intering afnemende- inkomen uit het vermogen € 80.000 per jaar van het vermogen opmaken. Een belangrijk gedeelte daarvan is nodig voor de inkomstenbelasting. In jaar 1 bedraagt de box 3-heffing € 29.236. Een heffing van bijna 300%. In feite is sprake van een vermogensbelasting van 1,46% over het vermogen van € 2 miljoen’.

Bron WFR 2017/33, Mr C.B. Bavinck

Ter vergelijking ‘vroeger’ kenden we een vermogensbelasting van 0,7%.

Om de hoge vermogensrendementsheffing te voorkomen wordt vaak gevlucht naar de spaargeld B.V. waar de belastingheffing is gebaseerd op de feitelijke inkomsten. Voor diegenen die een spaargeld B.V. spannend vinden resteert te berusten in de hoge vermogensbelasting of jaarlijks bezwaar te maken tegen de vermogensrendementsheffing en afwachten wat de rechter er van vindt.